مقایسه‌ی توزیع دز در پرتودرمانی سرطان پستان: ارزیابی خطر بروز ماستیت

• الحاوية / القاعدة: مجله دانشکده پزشکی اصفهان
• المؤلفون الرئيسيون: کورش صابر, ایرج عابدی, یزدان چقازردی, علیرضا عموحیدری, احمد شانئی
• التنسيق: مقال
• اللغة: الفارسية
• منشور في: Isfahan University of Medical Sciences 2024-12-01
• الموضوعات: سرطان پستان; پرتودرمانی; ماستیت
• الوصول للمادة أونلاين: https://jims.mui.ac.ir/article_31344_86210e681a8295000af6468897ce5d41.pdf
• تدمد: 1027-7595; 1735-854X

مقاله پژوهشی مقدمه: سرطان پستان، یکی از شایع‌ترین سرطان‌ها در زنان است. پرتودرمانی به عنوان یکی از روش‌های اصلی درمان در این نوع سرطان به کار می‌رود. پرتودرمانی پستان می‌تواند عوارض جانبی مختلفی از جمله ماستیت را به دنبال داشته باشد. هدف اصلی این مقاله، بررسی میانگین، ماکزیمم و مینیمم دوز دریافتی در بیماران مبتلا به ماستیت و بیماران بدون عارضه‌ی ماستیت در طی پرتودرمانی سرطان پستان بود. روش‌ها: در این مطالعه‌ی تحلیلی- مقطعی، 40 بیمار مبتلا به سرطان پستان در سال ۱۴۰۳ در بیمارستان میلاد اصفهان مورد بررسی قرار گرفتند. عارضه‌ی ماستیت در طول درمان و تا 40 روز پس از آن ارزیابی و مقایسه شد و در پایان، مقایسه‌ی بین میانگین حداکثر، حداقل و میانگین دوز در بیماران دارای عارضه ماستیت و بیماران بدون عارضه صورت گرفت. یافته‌ها: یافته‌های این مطالعه نشان داد که در طول شش هفته‌ی اول درمان، تعداد بیماران مبتلا به ماستیت به ترتیب 1، 3، 5، 6، 10 و 13 نفر بود که نشان‌دهنده‌ی افزایش تدریجی این عارضه در هفته‌های اولیه درمان است. بالاترین میزان بروز ماستیت در هفته‌ی ششم مشاهده شد. علاوه بر این، در ماه اول پس از پایان درمان نیز 12 بیمار (30 درصد) به ماستیت مبتلا شدند. پارامترهای دزیمتری در بروز عارضه‌ی ماستیت به صورت معنی‌داری در بیماران تحت پرتودرمانی سرطان پستان دارای عارضه‌ی ماستیت نسبت به بیماران بدون عارضه بالاتر بوده است. نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش حاکی از آن بود که بهینه‌سازی دقیق پروتکل‌های درمان با استفاده از پارامترهای دوزیمتری می‌تواند به طور مؤثر در کاهش بروز عارضه‌ی تورم پستان در بیماران تحت پرتودرمانی سرطان پستان نقش داشته باشد.