| Summary: | Wstęp: Jedną z przyczyn cukrzycy typu I jest uszkodzenie komórek b wysp Langerhansa przez proces immunologiczny, w przebiegu którego uwalniane z makrofagów reaktywne formy tlenu i cytokiny uszkadzają DNA. Działanie antyoksydacyjne mają m.in.: kwas askorbowy, b-karoten, a-tokoferol i nikotynamid. Cele pracy: Celem pracy była porównawcza ocena przebiegu klinicznego cukrzycy typu I w pierwszym roku jej trwania po zastosowaniu preparatów antyoksydacyjnych. Materiał i metody: W grupie 40 dzieci i młodzieży z nowo rozpoznaną cukrzycą zastosowano: w grupie A insulinę i dietę (n=13), w grupie B dodatkową suplementację witaminami A+E, C (n=14) oraz w grupie C suplementację witaminami A+E, C, PP (n=13). Analizę przeprowadzono po upływie 1, 3-4, 6-7, 12-13 miesięcy od momentu postawienia diagnozy. Wyniki: Remisję uzyskiwano najczęściej w grupie B: po 3-4 miesiącach u 13 (92,8%) osób vs. u 6 (46,1%) w grupie C i vs. u 2 (15,4%) w grupie kontrolnej. W ciągu kolejnych miesięcy remisję obserwowano: u 10 (71,5%) w grupie B, u 6 (46,1%) w grupie C i u 4 (30,8%) w grupie A. Po roku remisja występowała rzadziej: u 6 (42,5%) w grupie B, u 4 (30,7%) w grupie C i u 2 (15,4%) w grupie A. Zapotrzebowanie na insulinę początkowo po 3-4 tygodniach było zbliżone, a w kolejnych okresach niższe. Po upływie 3-4 miesięcy w grupie B wynosiło x - 0,28 j./kg na dobę (SD - 0,23) vs. x - 0,40 j./kg na dobę (SD - 0,24) w grupie C i x - 0,5 j./kg na dobę (SD - 0,17) w grupie A. W kolejnych okresach analizy nadal zapotrzebowanie było niższe w grupie suplementowanej witaminami A, E i C. Wyrównanie metaboliczne było we wszystkich grupach w poszczególnych okresach analizy podobne do wartości wskaźników gospodarki lipidowej, produktów reagujących z kwasem tiobarbiturowym, grup-SH glutationu i witaminą C. Wnioski: Dodatkowa terapia witaminami antyoksydacyjnymi przyczynia się do częstszego występowania remisji i mniejszego zapotrzebowania na insulinę, zwłaszcza w pierwszych miesiącach trwania choroby.
|
|---|
