Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939

Szkic eksploruje stałe umocnienia fortyfikacyjne zwane „Umocnionymi Rejonami”, a nieoficjalnie „Linią Stalina”, która powstała na zachodnim pograniczu Związku Sowieckiego w latach 1929–1939. Sowiecka teoria wybudowania na całym pograniczu zachodnim systemu fortyfikacyjnego zakładała osłonę najważnie...

Full description

Bibliographic Details
Published in:Acta Universitatis Lodziensis: Folia Historica
Main Author: Zdzisław Cutter
Format: Article
Language:English
Published: Lodz University Press 2023-10-01
Subjects:
Online Access:https://czasopisma.uni.lodz.pl/historica/article/view/19846
_version_ 1849880623997517824
author Zdzisław Cutter
author_facet Zdzisław Cutter
author_sort Zdzisław Cutter
collection DOAJ
container_title Acta Universitatis Lodziensis: Folia Historica
description Szkic eksploruje stałe umocnienia fortyfikacyjne zwane „Umocnionymi Rejonami”, a nieoficjalnie „Linią Stalina”, która powstała na zachodnim pograniczu Związku Sowieckiego w latach 1929–1939. Sowiecka teoria wybudowania na całym pograniczu zachodnim systemu fortyfikacyjnego zakładała osłonę najważniejszych kierunków operacyjno-strategicznych: Leningradu, Moskwy i Kijowa. Podstawę linii umocnień według planów sowieckich stanowił UR. Odpowiadał liczebnie brygadzie piechoty, z silnym wyposażeniem w środki ogniowe, dorównujące korpusowi. Ogólnie rzecz ujmując, typowy UR rozciągał się na długości od 100 do 180 km (średnio 140 km) oraz głębokości od 30 do 50 km (średnio 42 km) i miał zróżnicowany charakter. Okres budowy „Linii Stalina” obejmował lata 1929–1939, jednak można w nim wyróżnić dwa charakterystyczne etapy, mianowicie: pierwszy – to lata 1931–1934, w których zbudowano pierwsze trzynaście UR w miarę możliwości z pełnym wyposażeniem; drugi – w latach 1936–1939, kiedy postanowiono zamknąć istniejące luki między trzynastoma UR poprzez budowę następnych ośmiu, dodatkowo wzmocnić fortyfikacje ciężką artylerią umieszczoną w bunkrach flankujących oraz zakończyć formowanie załóg. Rozbudowa rejonów umocnionych trwała prawdopodobnie do końca sierpnia 1939 r., po czym została przerwana na wyraźny rozkaz Józefa Stalina. Należy sądzić, iż decyzja ta wynikała m.in. z podpisania 23 sierpnia 1939 r. paktu Ribbentrop–Mołotow. Można jednocześnie skonstatować, iż wschodni sąsiad, a następnie agresor Polski z 17 września 1939 r. posiadał na swoim zachodnim pograniczu dobrze rozwinięty system fortyfikacyjny. Natomiast od 28 czerwca 1940 r. stanowił on nową linię umocnień zwaną „Linią Mołotowa”.
format Article
id doaj-art-fe2eacfd39df4a7a9e95f20715fde5ad
institution Directory of Open Access Journals
issn 0208-6050
2450-6990
language English
publishDate 2023-10-01
publisher Lodz University Press
record_format Article
spelling doaj-art-fe2eacfd39df4a7a9e95f20715fde5ad2025-08-20T01:09:41ZengLodz University PressActa Universitatis Lodziensis: Folia Historica0208-60502450-69902023-10-0111410512110.18778/0208-6050.114.0719683Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939Zdzisław Cutter0Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie / Jan Dlugosz University in CzestochowaSzkic eksploruje stałe umocnienia fortyfikacyjne zwane „Umocnionymi Rejonami”, a nieoficjalnie „Linią Stalina”, która powstała na zachodnim pograniczu Związku Sowieckiego w latach 1929–1939. Sowiecka teoria wybudowania na całym pograniczu zachodnim systemu fortyfikacyjnego zakładała osłonę najważniejszych kierunków operacyjno-strategicznych: Leningradu, Moskwy i Kijowa. Podstawę linii umocnień według planów sowieckich stanowił UR. Odpowiadał liczebnie brygadzie piechoty, z silnym wyposażeniem w środki ogniowe, dorównujące korpusowi. Ogólnie rzecz ujmując, typowy UR rozciągał się na długości od 100 do 180 km (średnio 140 km) oraz głębokości od 30 do 50 km (średnio 42 km) i miał zróżnicowany charakter. Okres budowy „Linii Stalina” obejmował lata 1929–1939, jednak można w nim wyróżnić dwa charakterystyczne etapy, mianowicie: pierwszy – to lata 1931–1934, w których zbudowano pierwsze trzynaście UR w miarę możliwości z pełnym wyposażeniem; drugi – w latach 1936–1939, kiedy postanowiono zamknąć istniejące luki między trzynastoma UR poprzez budowę następnych ośmiu, dodatkowo wzmocnić fortyfikacje ciężką artylerią umieszczoną w bunkrach flankujących oraz zakończyć formowanie załóg. Rozbudowa rejonów umocnionych trwała prawdopodobnie do końca sierpnia 1939 r., po czym została przerwana na wyraźny rozkaz Józefa Stalina. Należy sądzić, iż decyzja ta wynikała m.in. z podpisania 23 sierpnia 1939 r. paktu Ribbentrop–Mołotow. Można jednocześnie skonstatować, iż wschodni sąsiad, a następnie agresor Polski z 17 września 1939 r. posiadał na swoim zachodnim pograniczu dobrze rozwinięty system fortyfikacyjny. Natomiast od 28 czerwca 1940 r. stanowił on nową linię umocnień zwaną „Linią Mołotowa”.https://czasopisma.uni.lodz.pl/historica/article/view/19846rejon umocnionyfortyfikacjesystem fortyfikacyjnyrzeczpospolita polskazwiązek sowiecki
spellingShingle Zdzisław Cutter
Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939
rejon umocniony
fortyfikacje
system fortyfikacyjny
rzeczpospolita polska
związek sowiecki
title Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939
title_full Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939
title_fullStr Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939
title_full_unstemmed Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939
title_short Fortyfikacje zachodniego pogranicza Związku Sowieckiego w latach 1918–1939
title_sort fortyfikacje zachodniego pogranicza zwiazku sowieckiego w latach 1918 1939
topic rejon umocniony
fortyfikacje
system fortyfikacyjny
rzeczpospolita polska
związek sowiecki
url https://czasopisma.uni.lodz.pl/historica/article/view/19846
work_keys_str_mv AT zdzisławcutter fortyfikacjezachodniegopograniczazwiazkusowieckiegowlatach19181939